Artık inkâr edilemez bir noktadayız.
Bu bir hata değil.
Bu bir beceriksizlik değil.
Bu, bilinçli bir tercihtir.
Kuzey Kıbrıs’ta kurulmak istenen düzen; düşük ücret, yüksek hayat pahalılığı ve susturulmuş bir toplum düzenidir. Buna “ekonomi politikası” diyenler var. Gerçekte olan ise açık bir yoksullaştırma planıdır.
Ve bugün bu plan sadece cebimizde değil, bedenimizde de uygulanıyor.
Eylemde öğretmenlerin kemikleri kırılıyor.
Evet, yanlış duymadınız: Öğretmenlerin kemikleri kırılıyor.
Bir toplumun en saygı duyulması gereken insanlarına, çocuklarımızı emanet ettiğimiz eğitimcilere şiddet uygulanıyor. Bu, sadece bireysel bir saldırı değildir. Bu, doğrudan topluma verilmiş bir gözdağıdır.
Ve bu şiddetin hedeflerinden biri de değerli hocamız İlknur Işıl Türkmen.
Bir öğretmenin adı artık başarıyla, emekle değil; uğradığı şiddetle anılıyorsa, orada sadece bir olay değil, bir çöküş vardır.
Bugün öğretmene vuruluyor, yarın halka daha sert vurulacak.
Bugün kemik kırılıyor, yarın irade kırılmak istenecek.
Hayat pahalılığı kararnameyle dayatılıyor, itiraz eden darp ediliyor.
İşte kurulan düzen tam olarak budur:
Ekonomik şiddet + fiziksel şiddet.
Çünkü amaç aynı:
Susturmak. Sindirmek. Boyun eğdirmek.
Fakir bir toplum yaratmak istiyorlar.
Çünkü fakir insan sorgulamaz.
Fakir insan direnemez.
Fakir insan mecbur bırakılır.
Ve bunu başaramadıkları yerde, devreye cop giriyor.
Bu artık sadece ekonomi değil.
Bu açık bir baskı düzenidir.
Toplum olarak bunu görmek zorundayız.
Bugün öğretmene sahip çıkmazsak, yarın kimse bize sahip çıkmayacak.
Bu yüzden mesele çok nettir:
Ya susacağız ve yoksullaşacağız,
ya da direnip bu düzeni reddedeceğiz.
Biz fakir bir toplum olmayacağız.
Biz şiddete boyun eğmeyeceğiz.
Biz susmayacağız.
Çünkü bugün susmak, yarın kırılacak kemikleri kabullenmektir.
