Bazı insanlar mevsimleri yalnızca takvim yapraklarında yaşar; bazıları ise onları yüreğinde büyütür. Ayşe Tural, baharı kalbinde taşıyan ve onu dizelerine dönüştüren şairlerden biri. Yirminci kitabı, şiirdeki onuncu durağı olan Baharına Günaydın, yalnızca bir şiir kitabı değil; yaşama sevincinin, umudun ve insan sevgisinin şiir diliyle kurulmuş içten bir yolculuğu.
Kitabına adını veren şiiri seçerken de yıllardır sürdürdüğü geleneğini bozmuyor. Onu en iyi anlatan, yaşama bakışını en güçlü biçimde yansıtan şiir hangisiyse, kitabın adı da o oluyor. Çünkü Ayşe Tural için yaşam, insanın avuçlarına yalnızca bir kez bırakılan paha biçilmez bir armağan. Bu armağanı sevgiyle karşılamak, umudu kaybetmeden yaşamak ve her yeni güne içten bir “günaydın” diyebilmek, şiirlerinin temelini oluşturuyor.
Tural, Baharına Günaydın’ın önceki kitaplarına göre daha olgun bir ses taşıdığına inanıyor. Duygular daha derin, sözcükler daha dingin ve şiirler hayata daha güçlü bir yerden bakıyor. Ancak bu değerlendirmenin son sözünü her zaman okura bırakıyor; çünkü şiirin gerçek sahibi, onu kendi yüreğinde yeniden kuran okuyucudur.
Onun şiirlerinde hayatın bütün renkleri vardır. Aşk kadar ayrılık, sevinç kadar hüzün, çocukların neşesi kadar vedaların sessizliği de dizelere siner. Kırgınlıklar incelikle dile gelir; bağışlamanın, hoşgörünün ve yeniden başlayabilmenin kapıları her zaman aralıktır. Şaire göre insan, gidene zarafetle el sallayabilmeli, gelene ise sevgiyle kapısını açabilmelidir.
Ayşe Tural’ın şiir dünyasında bahar yalnızca doğanın uyanışı değildir. Bahar; umudun, yeniden ayağa kalkmanın ve hayata güvenle tutunmanın adıdır. Düşülen yerden yeniden doğrulabilmek, yarınlara cesaretle yürüyebilmek ve içindeki ışığı kaybetmemek, onun şiirlerinin en güçlü çağrılarından biridir.
Okurlarından da şiirlerini aceleyle tüketmelerini istemiyor. Her şiirin bir süre yürekte dinlenmesini, dizelerin sessizce insanın içine yerleşmesini arzuluyor. Belki gün içinde farkında olmadan bir dizeyi mırıldanmak, belki de kitabı kapattığında yalnızca gülümseyebilmek… İşte onun için şiirin gerçek karşılığı tam da burada başlıyor. Çünkü şiirin sonunda insanın “Hayat gerçekten ne kadar değerli…” diyebilmesini istiyor.
Dijital çağın hızına rağmen şiirin geleceğine olan inancını da koruyor. İnsan duyguları var oldukça, sevgiye, özleme ve umuda ihtiyaç duyuldukça şiirin yaşayacağını düşünüyor. Ona göre şiir, zaman zaman geri çekilse de hiçbir zaman kaybolmayan bir sestir. Yeniden yükselecek ve yeni kuşakların yüreğinde kendine mutlaka yer bulacaktır.
Gençlerin şiirle buluşmasının yalnızca ailelerin ve öğretmenlerin görevi olmadığını savunan Tural, kültürel etkinliklerin, şiir dinletilerinin, sanat buluşmalarının ve edebiyat festivallerinin çoğalması gerektiğini vurguluyor. Çünkü sanatla büyüyen toplumların geleceğe daha umutla baktığına inanıyor.
Şairlik ve öğretmenlik ise onun yaşamında birbirinden ayrılmayan iki yol arkadaşı. Yıllarca edebiyat öğretmeni olarak yetiştirdiği öğrencilerle, yazdığı şiirler arasında görünmez ama güçlü bir köprü kurmuş. Bu iki kimliği “çiçekle kelebek” benzetmesiyle anlatması da boşuna değil; biri olmadan diğerinin eksik kalacağını düşünüyor.
Şiir yazarken katı kurallardan çok iç sesini dinliyor. Sözcüklerin ahengine, duygunun samimiyetine ve şiirin okurda bırakacağı etkiye önem veriyor. Ona göre gerçek ilham, ancak yaşamı dikkatle gözlemleyen ve yeterince birikim edinen insanların kapısını çalıyor.
Ayşe Tural’ın şiire bakışı, aslında hayata bakışının da özeti. Şiirin insanı değiştirebileceğine, ona umut verebileceğine ve yeni ufuklar açabileceğine yürekten inanıyor. Bu yüzden dizelerinde yalnızca duygularını değil; iyiliği, sevgiyi, hoşgörüyü ve umudu da büyütüyor.
Baharına Günaydın, okurunu yalnızca şiir okumaya değil, yaşamı yeniden sevmeye davet ediyor. Her sayfasında fısıldanan ortak bir cümle var sanki: *İçindeki baharı hiç kaybetme; çünkü hayat, her şeye rağmen yeniden filizlenmeyi bilenlerin hikâyesidir. *
